Therapeutische boeken

Gehechtheid en gehechtheidsproblemen bij mensen met een verstandelijke beperking. E. de Belie, F. Morisse (red.). ISBN 978 90 441 2123 0. Garant/ 2007
Psychotherapie bij licht verstandelijk gehandicapte kinderen en jongeren. S. Windemuller, B.E.M. Huskens, J. Grooteboer, J.M. Teeuwisse. ISBN 90 232 3306 9 van Gorcum/ 1998
Trauma. Diagnostiek en behandeling. P.G.H. Aarts, W.D. Visser ISBN 978931348978. Bohn en Staflue/ 2009
Kwetsbaar & afhankelijk. Gedragsproblemen bij mensen met een verstandelijke beperking. Van beeldvorming naar behandeling. L. Mevissen. ISBN 978 90 6665 670 3. SWP/ 2005
Vastgelopen. Jacques Heijkoop ISBN 90 24413575. Nelissen Recensie
Emotionele ontwikkeling bij mensen met een beperking. Een denk-en handelingskader voor de praktijk. Jolanda Vonk, Amieke Hosmar ISBN 9789033474996. Acco/ 2009
Gehecht aan goede relaties: de betekenis van gehechtheid en goede relaties voor verstandelijk gehandicapte mensen. C.J.M. Lindner-Middendorp, L.P.T. Raijmakers, D.A. Flikweert, R.F.B. Geus, M. Bleeksma. Van Gorcum, Dekker & van de Vegt.
Als hechten moeilijk is. Giel Vaessen. ISBN 90 44116649. Garant/2005 Recensie
Laat me niet zoals ik ben. R. Feuerstein, Y. Rand, J.E. Rijnders ISBN 90 6069886. Lemniscaat
Gedragsproblemen bij jong gehandicapte kinderen. Robert Didden, J. de Moor, B. van Waesberghe, C. Buijsen (red.) ISBN 90 6665224. SWP
Gedragsproblemen bij jongeren met psychiatrische stoornissen. G. Vaessen ISBN 978 90 441 2243 5. Garant/ 2009
Omgaan met agressie Drs. G. Schuur ISBN 97890311369614. Bohn Stafleu van Loghum/ 2009
In perspectief. R. Didden ISBN 97 89031345656. Bohn Stafleu van Loghum/ 2005
Groeien naar gelijkwaardigheid. Begeleiden van mensen in een tehuis. M. Appel, W. Kleine Schaars. ISBN 90 24412706. Nelissen/1992
Via gelijkwaardigheid naar zelfbepaling. Methodische ondersteuning voor mensen in afhankelijke situaties. W. Kleine Schaars. ISBN 90 244 1441 5. Nelissen/ 2000
Waardig leven met berkingen. Over veranderingen in de hulpverlening aan mensen met beperkingen in hun verstandelijke mogelijkheden. Ad van Gennep ISBN 978 90 441 2210 7. Garant/ 2009
Ouderparticipatie in de jeugdhulpverlening. M.T.M. Dekker, P.M. van den Bergh. ISBN 90 6654708. SWP/2001
Kinderen en gedrags-problemen. M. F. Delfos ISBN 90 26516800. Swets en Zeitlinger/2003
Een vreemde wereld. M.F. Delfos ISBN 90 66653841. SWP/2005
Kinderen in ontwikkeling. M.F. Delfos. ISBN 90 26514468. Swets en Zeitlinger/2003.
Pleegkinderen en vreemd gedrag. M.F. Delfos. ISBN 90 6653779. SWP
Behandeling van hechtingsproblemen. A. Thoomes- Vreugdenhil ISBN 9789031346257. Bohn en Staflue/2006
Relationeel gestoorde kinderen. A. Thoomes-Vreugdenhil ISBN 9789031330010. Bohn en Staflue/ 999
Trauma en herstel. J. L. Herman. ISBN 90 284 1653 6. Wereldbibliotheek
Hechtingsstoornissen. Praktijkgericht therapiehandboek voor ernstige hechtingsstoornissen bij kinderen. N.P. Rygaard. ISBN 978 90 6665 835 6/ SWP/ 2006
Humor, een relativerende begeleidingsmethode. Mieke Janssens ISBN 978 902 441 6363. Uitgeverij Nelissen.
De kunst van het zorgen. Over verbinding in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Karen Wuertz en Hans Reinders ISBN 978 90 441 25245. Garant/ 2009
Behandeling van angststoornissen bij kinderen en adolescenten. S.M. Bögels ISBN 9789031351657. Bohn Staflue van Loghum/ 2008
Behandeling van trauma bij kinderen en adolescenten. J.A. Cohen, A.P. Mannarino, E. Deblinger ISBN 9789031350681. Bohn Staflue van Loghum/ 2007
Onlosmakelijke band. De begeleiding van symbiotische ouder-kindrelaties in de gehandicaptenzorg. Mieke Janssens ISBN 978 902 441 7384. Uitgeverij Nelissen.
Kwaliteitskader voor orthopedagogische behandelcentra Quality4Children, Nederland.

Recensies boeken

Als hechten moeilijk is.

Ga terug

Giel Vaessen

Op deze zin kan van alles volgen. Wie van ons heeft er niet een invulling voor? Ik zucht nog maar eens diep. “Als hechten moeilijk is, de rode draad uit het verleden” is de titel van een boek geschreven door Giel Vaessen en het kwam ons onder ogen, daags nadat onze dochter weer van school gestuurd was wegens wangedrag. Het pijnlijke is, dat dit wangedrag voortkwam uit woede jegens ons, haar ouders, omdat ze te horen had gekregen dat uithuisplaatsing op termijn echt door zou gaan. Woedend en bang was ze en om te bewijzen hoe diep het bij haar zat, nam ze een mes mee naar school en vertelde ze een medeleerling dat ze een mes bij zich had en niet wist wat ze met haar woede aan moest. En dat had ze nou juist niet moeten doen, want vandaag de dag sluiten alle deuren zich, als je met wapens ‘dreigt’. Zelfs als dat alleen maar als signaal is bedoeld. Op deze school voor leerwegondersteuning (het vroegere LOM onderwijs) zat ze sinds september. Daarvoor was ze vastgelopen op een reguliere middelbare school. De zelfstandigheid en het sociaal inzicht die daar van haar verwacht werden, was teveel voor ons met hechtingsproblemen en NLD belaste kind. Op haar nieuwe school begon ze zich eindelijk thuis te voelen en kreeg ze eindelijk aansluiting. Het was dan ook geen toeval, dat ze juist toen met ‘testen’ begon. Het was wel toeval, dat we in aanraking kwamen met het boek van Giel Vaessen, die ons bevestigde wat we eigenlijk altijd al wisten, namelijk dat het met een kind als zij alleen maar slechter zal gaan, als ze weer wordt afgewezen, als ze weer nee krijgt te horen, als ze om ja vraagt (hoe moeilijk het ook is om ja te blijven zeggen). In zijn boek, dat overigens in de eerste plaats bedoeld is voor werkers in de jeugdzorg, legt hij uit hoe hechting tot stand komt, hoe dat fout kan gaan en hoe belangrijk het is om de negatieve cirkel te doorbreken. Ook de cirkel van het van generatie op generatie doorgeven van de problematiek, want hij richt zich nadrukkelijk niet specifiek op het adoptief of pleeggezin. Voor de helderheid van het boek doet dat niet ter zake. Ik had veel aan de uitleg en de voorbeelden en voelde me vooral gesteund, doordat de schrijver bij voortduring met voorbeelden komt van de denkfouten die hij als professioneel hulpverlener ook maakt. Hij is nergens veroordelend naar ouders, kinderen of werkers toe. Wijst wel op de valkuilen en wijst er op hoe moeilijk het is om door te gaan, om je geduld te bewaren en om geen fouten te maken in de omgang met deze kinderen, die tot het uiterste gaan in hun testgedrag. En juist dan is het van groot belang om er niet de brui aan te geven. Hij houdt een warm pleidooi voor het geven van ambulante hulp aan huis en aan het doorbreken van het telkens weer overplaatsen van deze jongeren, want daarmee worden ze telkens opnieuw bevestigd in hun veronderstelling dat het geen zin heeft relaties aan te gaan, want die zijn toch alleen maar tijdelijk. Een voorbeeld van de praktische aanpak van Vaessen is terug te vinden in het hoofdstuk “De B & L zaken”. Jeugdwerkers en ouders wordt aangeraden om van het ‘moeilijke’ kind gedurende een week en tot in detail alles op te schrijven wat ze tegen komen aan gedrag van hun kind wat hen dwarszit. Vervolgens wordt de lijst onderverdeeld in Belangrijke zaken en Lastige zaken. Belangrijk is bijvoorbeeld dat er bij kwaadheid geen klappen worden uitgedeeld. Onder Lastig wordt de sporttas geschaard, die met natte stinkende troep drie dagen onder de kapstok blijft liggen. Dat laatste gedrag is vervelend, maar niet echt wezenlijk. Op den duur gaat dat echt een keer over. Een kind dat zijn agressie meent te moeten af reageren door een dreun uit te delen, zal uiteindelijk zwaar in de problemen komen. Dat gedrag moet absoluut afgeleerd worden. Het advies van Vaessen is om consequent door een systeem van belonen en negeren, het goede gedrag te bevorderen. Door je te beperken tot aanpak van alleen de B zaken, bespaar je jezelf een hoop strijd en ergernis (want veel minder items) en een hoop negatieve aanvaringen met je kind. Het is maar een voorbeeld van zijn praktijkgerichte benadering. Hij gaat de theorie niet uit de weg, maar in dit boek doet hij wat met die theorie en daarmee heeft hij meer te bieden, dan veel prachtig geformuleerde theorieboeken.. Toen ik dit boek uit had, heb ik opnieuw diep gezucht. Het zou verplichte literatuur moeten zijn voor al die gezondheidswerkers die met deze problematiek te maken krijgen. Het zou hen kunnen leren, dat ze (pleeg)ouders beter als bondgenoten zouden kunnen beschouwen i.p.v. als veroorzakers van de problemen van de kinderen. Al komt dat laatste uiteraard ook veel voor, maar meestal juist niet bij adoptief en pleegkinderen.
(Uit Nieuwsbrief OverSchatten)

Vastgelopen

Ga terug

Jacques Heijkoop

Het schrijven over gedragsproblemen van geestelijk gehandicapten is niet nieuw. Dit boek steekt met kop en schouders boven een aantal andere uit. Niet alleen maakt Heijkoop geen onderscheid tussen gedragsproblemen (van diep zwakzinnigen) en psychische problemen (van licht zwakzinnigen) door ze allemaal 'vastgelopen mensen' te noemen. Hij kiest het isolement als uitgangspunt. De probleemveroorzaker is niet de enige die alleen komt te staan, ook zijn omgeving wordt daarin meegesleept. De auteur behandelt het inmiddels bekende scala van problemen: zelfverwonding, angst, agressie, onzekerheid, dwanghandelingen, stelen en ruziemaken, vanuit een sympathiek nuchtere begrijpende opstelling. Uit zijn voorbeelden en suggesties voor oplossingen wordt duidelijk hoe schrijnend mensen vast kunnen lopen, vooral als ze niet begaafd genoeg zijn om in woorden te zeggen wat er dwars zit. Werkers in de gezondheidszorg, ouders en belangstellenden vinden in dit boek veel steekhoudende en opvolgbare suggesties voor het doorbreken van neergaande spiralen en isolement.

Reactie ouder
Het sprak mij zozeer aan dat ik al lezend meerdere malen hardop zei:''Dit is voor het eerst dat ik een boek lees van een beroepsdeskundige dat zowel goed leesbaar is, als herkenbaar. Ik viel van de ene in de andere verbazing en voelde me vaak bevestigd in mijn eigen denkwijzen en handelen rond de begeleiding van onze kinderen. Wat ik zo goed vind is de wijze waarop Heijkoop de mensen die werken en zorgen voor mensen met een verstandelijke handicap naar zichzelf laat kijken. En niet alleen naar zichzelf, maar ook naar de persoon voor wie en met wie we werken en leven. En dat kijken gebeurt met respect. Als het goed gebeurt, wordt iedereen er beter van. Omdat een ieder zichzelf leert kennen, maar vooral ook de medemens. Men leert begrip krijgen voor de ander en voor zichzelf, en daarnaar te handelen".
Ingrid Mispelblom Beyer